KEF 107 naar Ton...

Vandaag hebben we de Kef 107's naar Ton verhuisd. Het was me wel weer een weekendje sjouwen. Gisteren op stap met twee l 'Apotheose monoblokken van bijna 50 kg per stuk. Drie trappen af en na afloop van de demo in de Betuwe bij Henk weer - naar mijn flat - drie trappen omhoog (oef...). Enfin, het was het waard. Henk heeft ons een bouwopdracht gegeven voor de l'Apotheoses.
Vandaag besloten we om de de Kef's maar eens naar Ton te slepen. Twee enorme Kef's van 40 kilo drie trappen af. Ton's Fordje heeft het dit weekend ook aardig te verduren gehad met al dat zware spul in de kofferbak (zo komen de 'handige gebruiksmogelijkheden' nog eens van pas).
Ton's oude Kef C95 zijn nu dus vervangen voor die Kef 107 giganten. En hoe klinkt dat? Om met Ton te spreken: 'wel aardig' Nu moet u weten dat Ton een nuchtere Dordtenaar is die zelden 'uit zijn dak' gaat. Als ie iets 'wel aardig' vindt, dan bedoelt ie eigenlijk erg mooi. Ton is geen audiofiel, maar luistert naar muziek. Dat audiofiele laat ie maar over aan ondergetekende. Gelijk heeft ie, muziek kan je zelfs ontroeren als je naar een oude buizenradio luistert. Ondertussen staan die Kef toppers nu wel mooi bij Ton. De aanschaf van de 107's en de reparatie aan de Quad ESL heeft mij aardig wat centjes gekost. Het resultaat is dat ik nu gewoon weer naar die “oersaaie” ESL-en luister en de 107's bij Ton staan. Volgens mij is Ton gewoon een handige jongen: gratis een stel top-speakers. Sander een duit armer en een zere rug. Aan de andere kant: hoe gezegend ben ik met zo'n broer die de mooiste versterkers voor mij bouwt waar ik elke dag plezier aan beleef! Zeg nou zelf, dat is toch meer waard dan die paar centen? En hoe klinkt dat nu bij Ton? 'Wel aardig' dus om het maar eens op zijn Dordts te zeggen. Veel audiofielen zouden er een moord voor plegen. Komt u maar eens luisteren naar die Kef's in combinatie met de 'Les Nations' KT 88 bakken. Overigens gaat Ton over een tijdje zijn eigen 845 monsters bouwen om de Kef's aan te sturen.

Sander

Matthias Goerne zingt Schubert. Harmonia Mundi cd

Met Matthias Goerne heeft de wereld weer een zanger van formaat in de concertzaal als het gaat om de Schubert liederen. Dat werd ook wel tijd. Geen van de jonge Schubert zangers bleef uiteindelijk overeind in vergelijk met de grootste Schubert zangers uit het verleden. Geen van de nieuwkomers leek te kunnen tippen aan de perfectie en dictie van Dieskau, het inzicht van Hotter, of de sfeer die Souzay kon neerzetten. Goerne nam een aantal jaren geleden zijn eerste Schubert cd op voor Decca. Die opnamen sloegen in als een bom. Een echte Schubert zanger sinds jaren! Decca heeft inmiddels Goerne aan de kant geschoven, hoogst waarschijnlijk vanwege teleurstellende verkoopcijfers, (hoe een grote platenmaatschappij de ondergang nabij is...) cijfers die voor de major platenmaatschappijen tegenwoordig belangrijker lijken dan investeren in je gecontracteerde artiesten. Inmiddels heeft Goerne een contract bij het Franse Harmonia Mundi en zal de komende tijd maar liefst tien Schubert cd's uitbrengen.

Goerne's eerste cd op Harmonia Mundi cd is een juweel. Bijeengebracht op deze cd zijn een aantal van Schuberts beste liederen op gedichten van Schiller, Mayrhofer, Leitner en Goethe. Hier heerst nog de Sturm und Drang sfeer van Goethe's 'Die leiden des jungen Werther', maar ook de 'empfindliche Sehnsucht', de metafoor voor een goddelijke wereld waarnaar de mens snakt in dit aardse tranendal. Hier en daar klinkt de sfeer van het 'irrlicht' uit die Winterreise. Niets is wat het lijkt. Schubert, de muzikale exponent van de Biedermeier, treft onze ziel met broeierige melodieën, onverwachte modulaties en begrijpt als geen ander de betekenis van de toonsoorten in de liedkunst.

Matthias Goerne doet hier en daar een beetje denken aan Souzay, mist gelukkig de rare maniertjes van de late Dieskau en heeft het inzicht van Hotter. Leonskaja is een voortreffelijk begeleidster, niet te nadrukkelijk en niet te bescheiden.

Hoogtepunten van deze cd zijn ongetwijfeld het grandioze 'durchcomponierte' Gruppe aus dem Tartarus en het Des Fischers Liebesglück. Wie Schubert en de wereld van Goethe, Schiller en tijdgenoten een beetje kent weet dan dat het niet zomaar een liefdesliedje betreft...

Schuberts liederen raken onze existentie, ons naakte bestaan.

Of om met Goethes 'Grenzen der Menschheit' te spreken:

Ein kleiner Ring
Begrenzt unser Leben,
Und viele Geschlechter
Reihen sich dauernd
An ihres Daseins
Unendliche Kette.

Samson Francois speelt Debussy

Samson Francois was één van de grootste Franse pianisten. Cortot kon, toen Francois bij hem kwam als leerling, eigenlijk al niets meer met hem aanvangen en stuurde hem door naar Long. Francois was al op jonge leeftijd nauwelijks nog iets bij te brengen. Technisch en muzikaal was Francois op jonge leeftijd al volleerd. Long beschreef hem als een leerling die de wereld zou gaan verbazen. Een buitenbeentje die Francois. Gek van Jazz muziek, gek op mooie kleding waar ie een vermogen aan uitgaf. Een notoire drinker ook, een man ook die experimenteerde met drugs.
Francois overleed aan een hartaanval, waarschijnlijk het gevolg van zijn levenswijze.
Op de foto van deze bijzondere Columbia France lp zien we een mooi portret. Een wonderlijke foto van een man die in menselijk opzicht volledig onaangepast was aan zijn omgeving. Ondanks zijn dandy look, een man die met het leven niet veel aankon. Een mooie kop, een ontroerende foto.
En Debussy spelen kon ie! Met een vanzelfsprekend gemak en muzikaal inlevingsvermogen laat Francois op deze plaat horen dat hij inderdaad de grootste vertolker was van de Franse impressionisten. Zonder enig vals sentiment, zonder gezochte accenten klinkt hier Debussy zoals het echt moet. Zelfs Cortot klinkt dan geforceerd. Francois had het echt in zijn vingers. Maar wel goed zoeken naar deze lp. Na jaren zoeken kon ik er dan eindelijk een “scoren” deze week...

Sander

Beethoven 5, Wilhelm Fürtwangler DG LPM 18724

Berlijn 1947: Fürtwangler dirigeert Beethoven.

Een applaus van vijftien minuten mocht Wilhelm Fürtwangler in ontvangst nemen voordat het concert in Berlijn met de Berliner Philharmoniker begon. Het was zijn eerste concert met zijn geliefde orkest na de oorlog. In de laatste oorlogsjaren weigerde Fürtwangler pertinent ook maar kortstondig zich naar het publiek (in de oorlogsajren was de Nazi top vaak aanwezig) te keren voordat hij de orkest-inzet gaf. Tegen het eind van de oorlog had de Gestapo een lijvig dossier samengesteld over Fürtwangler en zijn hulp aan zijn “jodenvriendjes”. Albert Speer was één van de Nazi's die Fürtwangler wist te overtuigen dat zijn verblijf in Duitsland hem uiteindelijk de kop zou kosten.

In '47 keerde Fürtwangler dus terug naar Berlijn om er Beethoven vijf te dirigeren. Deutsche Grammophon maakte er een opname van. Fürtwangler kwam deze keer niet gehaast op en maakte een diepe buiging voor het publiek, iets wat hij dus met de Nazi-top onder het publiek nooit deed. Het publiek begreep de symboliek en gaf Fürtwangler een ovatie van een kwartier. De oorlogsjaren waren voorbij, Berlijn zou weer uit de as herrijzen. Het Nazi regime was verleden tijd.

Fürtwangler nam Beethoven vijf driemaal op. Twee maal met de Berliner Philharmoniker en één maal met de Wiener Philharmoniker. Deze DG opname uit '47 is zijn tweede opname en ook zijn beste. Deze tweede opname heeft een intensiteit die zijn andere opnamen van Beethoven vijf missen. Het lijkt alsof de ellende van de oorlogsjaren plaats maakt voor triomf. Fürtwanglers opnamen uit de oorlogsjaren zijn vaak somber. Beethoven zeven is daar zo'n voorbeeld van. Deze Beethoven vijf heeft een brede ademende sfeer. De uitwerking van het tweede thema van het eerste deel is onnavolgbaar, typisch Fürtwangler.

Deze Beethoven vijf lp is terecht een collectors item. Stom, en gelukkig toeval dat ik 'm deze week kreeg aangeboden. Uiteraard heb ik de cd versie, en een latere lp-persing. De eerste LPM persing stond al jaren op mijn lijst. Hij klinkt subliem (wat hebben ze in hemelsnaam met de cd versie gedaan!). De hoes en de lp zijn in nieuwstaat. Wat een plaat!

Overigens is deze Fürtwangler door Cisco Japan opnieuw uitgebracht in een prima persing. Is leuk natuurlijk, maar de echte Furtwangler fan gaat natuurlijk voor de eerste persing!

Sander

een audiofiele lp: Madeleine Peyroux op Mobile

Soms krijg je een tip om eens naar een bepaalde plaat te luisteren. Madeleine Peyroux op het audiofiele Mobile Fidelity label. Het album 'careless love' werd geproduceerd door Larry Klein, die ooit voor Joni Mitchell werkte. Deze Mobile “original master” lp staat te boek als een erg mooie audiofiele plaat die het beste uit je installatie haalt. Nou dat is natuurlijk mooi meegenomen, een goed klinkende lp erbij is nooit weg. Leuk voor demo's ook. Het ziet er allemaal schitterend uit: het zware en glanzende vinyl, de prachtige klaphoes. De fraai ogende Madeleine op de cover smaakt al meteen naar meer. Een soort Janine Jansen, maar dan zonder viool natuurlijk. De plaat opent met een nummer van Leonard Cohen: Dance me to the end of love. Mooi nummer, maar ja Cohen was natuurlijk ook niet de eerste de beste. Madeleine heeft blijkbaar smaak. Madeleine klinkt een beetje als Billy Holiday, waarmee ze soms ook wel wordt vergeleken. Haar stem heeft inderdaad iets van Holiday, maar ook niet meer dan dat. Na een aantal nummers van dit album te hebben doorgeworsteld blijf ik toch met het onbehaaglijke gevoel zitten dat ik in het Doelen café (na afloop van een concert) toch aardigere dingen heb gehoord in dit genre. Om u de waarheid te zeggen klinkt het allemaal slaapverwekkend, en krijg ik het gevoel snel mijn jas aan te moeten schieten om nog net de late trein naar huis te kunnen halen. De Mobile 'half speed mastering' lp klinkt natuurlijk lekker high end, u weet wel zo'n soundje die u ook wel hoort op een hifi-show. Helaas blijken mijn Quad elektrostaten het “geknoei” in de opname genadeloos aan te tonen. Kunstmatig galmpje, geschuif met knoppen, beetje sublaag erbij, beetje hoog erbij en voila: zo dat klinkt zeg! Ik begin zo langzamerhand een beetje moe te worden van dit soort “high-end” cd's en lp's. Muziek om een avondje kabels mee te vergelijken, maar verder? Weet u wat: morgen gaan we weer verder met een erg mooie lp van Supraphon uit 1963...

Sander

Pido 6 maanden

Pido

Chester

Pido is inmiddels al weer een half jaar in huis. Pido is een schat van een siameesje, met een lief karakter.

Pido is in staat om de baasjes volledig naar zijn poot te zetten. Zijn grootste troef is wel zijn hoge "oeh", een aandoenlijk hoog geluidje dat nog het meest als "oeh" klinkt. Hij kan dat op vele manieren: van vragend tot paniekerig dwingend. Zware siamezen geluiden maken kan ie uiteraard ook, maar meestal weet ie iedereen voor zich te winnen door zijn oehtje...

Pido begint 't allemaal al aardig te leren. In bazen bijten, balletjes apporteren (meestal verstopt ie zijn balletjes eerst in een schoen, of dropt ze in zijn waterbak). Pido is dol op broodjes met ham of salami, maar moet vanwege zijn (nog) niet zo sterke spijsvertering op speciaal kattenvoedsel.

Pido's heeft een erg mooi spits kopje, met de oren goed en groot van het hoofd. Hij zou er zo een prijs mee kunnen winnen! Maakt ons niet zoveel uit, maar mooi is ie wel!

Binnenkort moet Pido gecastreerd worden, zijn lichte hartruisje moet nog even in de gaten worden gehouden. We denken dat ie daar wel overheen zal groeien.

Kijkt u ook nog even naar een paar oudere foto's van onze vorige siamees, Chester (onderste 3 foto's). Chester is afgelopen zomer overleden aan een gezwel aan zijn stembanden. De foto's van Chester zijn genomen kort voor zijn overlijden. Was ook een schat van een siamees, heel anders als Pido. Chester had iets dwingends, Pido is aandoenlijker. Ach, siamezen zijn altijd leuk. Je moet ze, vanwege hun sterke aanwezigheid wel kunnen verdragen. Als je je daarmee kunt leven en omgaan, dan heb je een echte vriend in huis en raak je, net als wij, enorm gehecht aan die beestjes!

The Maltings, Snape

In 1967 werd in Engeland, the Maltings, Snape in gebruik genomen, een concertzaal die door de voortreffelijke akoestische eigenschappen al snel tot de beste van de wereld werd gerekend.
De ideale nagalm van 2 seconden en de bijzondere bouw maakten een warme en zachte klank mogelijk, een klank die wel werd vergeleken met het concertgebouw in Amsterdam. Veel van de beroemde Decca platen werden in the Maltings opgenomen, waaronder deze mooie plaat met het Engels kamerorkest onder Benjamin Britten. Wilt u nu eens weten hoe een lp met strijkers kan klinken: probeer deze Decca SXL 6405 maar eens te pakken te krijgen. Groots, warm, met een enorme sfeer, alsof u er zelf bij bent. U moet daar uiteraard wel een echt goede platenspeler en element (op de phonoversterker al helemaal niet bezuinigen!) voor hebben, een prima versterker en last but not least, luidsprekers die in staat zijn om al die fraaie nuances weer te geven. Klinkt deze lp bij u net zo magisch “reverberant” en net zo “involving” als een uitvoering in the Maltings, dan zit u goed. Klinkt ie bij u niet goed, dan ligt dat beslist niet aan deze Decca lp, neem dat maar van ons aan! We zullen 'm u wel eens laten horen mocht u eens bij ons langskomen. Een superieure Decca plaat!

SHMCD of LP?

Het is weer eens zover: de Japanse Universal mannen hebben iets nieuws bedacht: SHMCD, oftewel Super High Material cd. We namen maar eens de proef op de som en vergeleken de beroemde Gilels/Amadeus, Schubert Forellen kwintet in gewone cd (1985), de Orginals (een soort superbit verdoeking) en uiteraard de lp met de SHMCD. Ofschoon zowel de Originals als de SHMCD versie het “Original bit processing” vermelden op de cd, klinken ze duidelijk anders. De Originals klinkt onaangenaam en scherp, de SMHMCD een stuk prettiger, zonder die rare toegvoegde “glans”in het hoog en zonder die “originele”ruimte die de Originals serie van DG kenmerkt. Merkwaardig genoeg klinkt de SHMCD eigenlijk hetzelfde als de eerste cd-uitgave. Gewoon goed dus. Andere master? Lijkt erop. En wat klinkt er nu het best? Wat dacht u? De lp uiteraard. Tja, zo klinkt die beroemde DG/Gilels opname dus! Analoge vervorming? Welnee: gewoon ongelooflijk geklooi met een van oorsprong prima analoge opname. SHMCD, Orgiginal bits? Gewoon voor een paar euro tweedehands de lp kopen. Hoeft u zich nergens meer zorgen om te maken. Laat u niets wijs maken. Super High Material? Vinyl dus!

Sander

De VPI 16.5 platenwasmachine

De serieuze platenverzamelaar ontkomt er op een gegeven moment niet aan: een échte platen-wasmachine. Wie elke week thuiskomt met weer een tas vol tweedehands lp's zal toch iets goeds moeten kopen om al die platen mee schoon te kunnen maken. Juist de eerste persingen, de collectors items zijn vaak oudere lp's die soms schandelijk zijn behandeld. Soms tref je een gaaf en schoon exemplaar, maar meestal moeten er rigoureuze maatregelen worden getroffen om zo'n plaat weer goed te kunnen afspelen. Er groeit en bloeit echt van alles in die groeven! Tot nu toe gebruikte ik een Disco Antistat setje, een platenwasmachientje dat handmatig werkt en op zich best aardige resultaten geeft, en voor net 50 euro beslist is aan te raden. Deze VPI 16,5 gaat voor 800 euro over de toonbank. Een serieuze machine dus. Twee krachtige motoren heeft ie aan boord. De ene voor het plateau en de andere motor dient als afzuigsysteem. De bediening is simpel: plaat op het plateau, clamp erop, motor aanzetten, vloeistof (daar zijn allerlei sapjes voor te koop) erop spuiten, met de borstel al draaiende inwrijven, afzuigbuisje naar het midden brengen, motor 2 aanzetten en na twee omwentelingen is de lp perfect droog en schoon. Na een avondje wassen het achtergebleven vocht uit de machine kiepen (het loopt er dan uit via een slangetje), en dan platen draaien!
Werkt het? Nou en of! Tjonge zeg, zelfs mijn meest hardnekkige “krakers” en “tikkers” zijn weer schoon en stil. Wat een machine! Zelfs ogenschijnlijk schone platen (ook die geen enkel tikje laten horen) klinken beter. De machine werkt echt al het vuil en vet uit de groeven. Platen zo stil als een cd (dat is ook het enig goede aan een cd...). Duur, die VPI? Jawel. U koopt er een erg goed element voor. Maar als uw platen u lief zijn: KOPEN deze machine! Ik ben er in elk geval enorm mee in mijn sas en kan het apparaat van harte aanbevelen!

Sander

Peter Feuchtwanger over Clara Haskil

een aantal lezenswaardige artikelen over de pianiste Clara Haskil, door prof. Peter Feuchtwanger. Het betreft de printversie. Wellicht leuk om te printen, zeker de moeite waard om te lezen!

http://www.peter-feuchtwanger.de/feuchtwangerdrucktexte/claraengl_print.html

http://www.peter-feuchtwanger.de/feuchtwangerdrucktexte/claradtzartheit_druck.html

meer is te lezen op de website van Peter Feuchtwanger